doorsturen reageren (al 2)

Kluun en Martin Ros werden door praatzender Het Gesprek samen in een studio geplaatst, een uur lang.

Martin herkende Kluun niet meer, maar toen hij begreep dat ik niet de uitgever van Arbeiderspers maar de auteur Kluun, leverde het een gesprek op over Martins recensies van KEVBDD, de oorlog, Caesarion van Tommy Wieringa, Wij van Elvis Peeters, Het Diner van Herman Koch, Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje en de toestand in de wereld volgens Martin Ros.

Het is hier te zien.

doorsturen reageren (al 6)

Kom ik vrijdag de studio van KX Radio binnenlopen voor managementoverleg (lees: bier drinken) met Il direttore Rob Stenders en Fed Siebelink, hoort ik daar toch een onstenderiaanse plaat: Antony & The Johnsons met The Crying Light, samen met het Metropole-orkest,  op het Holland Festival.

Kijk/luister naar het optreden van Antony als de hedendaagse Nostradamus, in zijn witte jurk (die stond 'm goed*), vorige week op het Holland Festival. Gewijde muziek op de maandagochtend. Halleluja! 

(* wrample Hans Teeuwen)

doorsturen reageren (al 1)

Ja hoor, we hebben weer een zomerkoninkje in spé te pakken: Raindrops van jawel, daar zijn ze weer, ideaal voor de vrijdagmiddag, de Twee Vrolijke Fransen van de dansvloer: Basement Jaxx!
 
Hun eerste single van het nieuwe album Scars (komt net na de zomer uit) is een onvervalste Basement Jaxx dancefloorkiller met een catchy deuntje, vet repeteergeweerrefreintje, en een hele fijn clip, jawel, een hele fijne clip erbij. Raindrops. Do try this at home!

--> Op Myspace hebben de Jaxx' alle mixen van Raindrops gedropt.

doorsturen reageren (al 1)

Sinds de zomer bij Lobith ons land is binnengestroomd, regent het zomerplaten. Gloria van Mando Diao natuurlijk, maar wat dacht u* van  deze: Passion Pit met The Reeling.

The Reeling dat MGMT-achtig (u weet wel) begint, maar dan alras wordt ondergedompeld in een jaren tachtig disco-bad met een paar druppeltje psyscedelische saus van The Flaming Lips. Zo'n nummer dat de meezingcellen in je hersenen meteen adopteren als hun favoriete summerflavour.

Ik kreeg er spontaan associaties bij van zomerhits uit mijn eindexamentijd (1928) (1982). Heel lekker dus.




--> Passion Pit op Myspace

PS: Ze komen naar Lowlands. Wordt feest.
* u dacht natuurlijk helemaal niks, want u hoort nu pas van deze plaat

doorsturen reageren

Gisteren werd Paradiso weer omgetoverd tot de jaarlijkse speeltuin waarin Nederlandse artiesten hun favoriete nummer mogen doen van een wereldartiest. Vorig jaar was dat glamrock, en nu: The Beatles vs The Stones. The Beatles, dat was een bandje dat in de jaren 60 een tijdje best ppulair was en The Stones, daar is je opa vast nog wel een keer heen geweest in de Arena.

Wat een avond. Jan Rot die zich met zijn demonische ogen en zijn octopuslijf voorstelt als de devil himself, Giovanca die voorstelt de night de spenden met een volle paradiso, Frank Lammers in een epileptische versie van Paint it Black, Tjeerd Bomhof die zegt dat we van zijn wolk af moeten gaan en Roel van Velzen, die als een blanke miniatuurversie van Alain Clark samen met zijn vader If I Fell in Love van the Beatles zong en in de toegift, toen alle artiesten op het podium stonden, Mieke, wiens cup tot ergens ver achter in het alfabet én tot mondhoogte van Roel van Velzen reiken, die borsten spontaan kuste.

--> Het Parool over de avond

doorsturen reageren (al 1)

doorsturen reageren (al 5)

doorsturen reageren (al 1)

Carmen, Stijn, Roos, Frenk, Maud, Thomas, Anne, Carmens moeder, de huisarts, de chirurg; nagenoeg alle belangrijke rollen in KEVBDD, maar wat u nog niet wist: deze wondermooie, ervaren, grote actrice gaat de rol van Luna spelen in KEVBDD. Ze heet Yfke Wegman.

Mijn dochter Eva (11) keurde deze Luna (6) met een vertederde glimlach goed.

doorsturen reageren (al 18)

... en dan begint het toch wel te kriebelen. Dat treft, want deze week hoorde ik dit lekkertje ineens ergens langsfietsen: Amourette van Pierce & Jerl. (Wazeggunou?!? Nooit van gehoord?!? Ik ook niet hoor).

Speakertjes open, sneakertjes uit, oogjes dicht, strand, blote voeten, Mojitootje d'rbij denken en om het af te maken wat leuke naar tropical oil geurende types om je heen erbij bedenken, even roeren en draaien maar!

Goed weekend.



PS: hier op Dancetunes is ie beter van kwaliteit, maar iets korter.
PPS: U wilt lang en goed? Daar kan ik inkomen. Op iTunes is de lange versie van achtminuutzoveel te koop. 

doorsturen reageren (al 1)

Dinsdag en woensdag in Paradiso: The Beatles vs The Stones. Helaas zijn Paul, Ringo, Mick, Keith, Charlie en Ron op vakantie en waren John, George en Keith wegen familieomstandigheden verhinderd, maar dat mag de pret niet drukken, Het Parool heeft voor waardige vervangers gezorgd.

Wij noemen Annet Malherbe,  Boris, Daniël Boissevain, Eric Corton, Frank Lammers, Frédérique Spigt,  Henk Hofstede, Huub Stapel, Jan Rot, Jim de Groot, Marcel de Groot, Loes Luca, Mieke Stemerdink, Ricky Koole, Roel van Velzen, Tjeerd Bomhof en Angela Groothuizen.

Rick de Leeuw en Leo Blokhuis presenteren het soepie.

In dat kader dacht de redactie van www.kluun.nl dat het wel aardig zou zijn om de komende dagen eens te kijken wie nu, retropersp retropesperc terugkijkend de wedstrijd hebben gewonnen.

Vandaag the Battle of The Ballad. Wie hebben de mooiste liedjes gemaakt waarin de meiskes met naam en toenaam werden genoemd?

In volgorde van Mooi&Goed:

1. Eleanor Rigby - The Beatles
2. Angie - The Stones
3. Lucy in the Sky with Diamonds- The Beatles
4. Ruby Tuesday - The Stones
5. Lady Jane - The Stones
6. Lovely Rita - The Beatles
7. Michelle - The Beatles

Haha, Kluun, sukkeltje, je vergeet er eentje, en wel de onbetwistbare nummer 1 in dit rijtje: Hey Jude!

Nope. Hey Jude heette oorspronkelijk Hey Jules. Jules, who the fuck is Jules nu weer, Kluun? Dat zal ik u vertellen. Hebbu even?

John Lennon en  Cynthia Powell, zijn eerste vrouw, zeg maar degene voor hij met die kleine Tamiltijger in trouwde,  lagen in een vechtscheding.  Borden, glazen, gouden platen, kinderen, alles vloog door de kamer  van huize Lennon. Komt Paul binnen.  Onaangekondigd. Die schrikt zich een hoedje van wat hij ziet, dat begrijpt  u.  Afijn, Paul slaat direct aan het sussen. John, tel even tot tien voor je nu ook die gitaar naar haar hoofd gooit, Cynthia, denk even na voor je de frituurpan over het langharige hoofd van je man uitgiet.
Afijn, langzaam keert de rust weder. En wie zag dat allemaal aan met zijn onschuldige kleuteroogjes? Juist ja, de vier jaar oude Julian Lennon!  Jules! En zo geschiedde het dat Paul McCartney, zo wil de overlevering,  dit liedje op de trap naar beneden, op weg naar zijn auto, componeerde, voor de arme zoon van de vechtscheidende John en Cynthia. 'Hey Jules, don't be affraid, take a sad song and make it better.'

En waarom werd het dan Jude in plaast van Jules? Omdat dat beter klonk, zo verklaarde Paul McCartney ooit schouderophalend. Hoe dan ook: Jude is dus geen liedje over een of ander lekker wij mooi aantrekkelijk meisje, maar over een kleuterjongetje van vier, en  omdat en telt dus, om een lang verhaal kort te maken, niet mee in de categorie Ballads-voor-met-naam-en-toenaam-genoemde-meisjes.

Overigens is het nu niet aan te rekenen dat u dit verhaal niet kende, ook Julian Lennon kwam er pas na twntig jaar achter dat Hey Jude over hem ging.

Nummer 4, Ruby Tuesday, ging trouwens over een groupie, wissuda? 'Who could hang a name on you?/When you change with every new day/Still I'm gonna miss you.'

Ergo: The Stones winnen de eerste set Battle of the Ballads. Glansrijk.
0-1 voor The Stones. Met dank aan Julian Lennon.

Na ampel beraad met de publieksjury eindigt deze set alsnog in een gelijkspel. Hey Jude ging over een man en Michelle is zo'n verschrikkelijk zeiknummer dat ik het weiger mee te rekenen.


PS: Aanvullingen, verbeteringen, verwijten en bedreigingen op deze wedstrijd The Beatles vs The Stones zijn welkom, maar de kans dat het baat, is kleiner dan de kans dat John Lennon ooit nog eens zo'n lekker nummer schrijft als When My Guitar Gently Weeps You Got To Hide Your Love Away 

doorsturen reageren (al 9)

Een van de peilloze raadselen waarvoor het hedendaagse toerisme ons stelt is waarom al die vrijgezellige groepen Engelsen ons Red Light District  ieder weekend bedelven, terwijl ze zelf in London The Red Light Company hebben. En dat is een fijne band.

Kijk en luister maar naar hun nieuwe single, Arts & Crafts. Leuke clip ook.

doorsturen reageren

Kent u dat: je ziet een woord, leest het woord, slaat het woord op, herkent het woord de volgende keer meteen, maar zodra u het woord moet uitspreken, dan eh... eh... tja, goh, hoe eh...

Voorbeeld. Als ik vroeger in AVRO's Televisiermagazine (ik kom uit een middenklassegezin)het woord rolverdeling las, bij de beschrijving van een aflevering uit Baretta of Sandokan, dan las ik zoiets als revolver-ding. Zeg maar een onderdeel van een schietgeweer. Dat kwam me altijd al vreemd voor, zelfs als kind (bij Baretta had dat nog gekund, maar Sandokan had helemaal geen schietgeweer, die had een zwaard en daar sneed hij, in zijn sprong, terwijl de tijger over hem heen sprong, de buik van dat beest open, echt) (en daarna mocht -ie de vrouw zoenen die door de tijger was aangevallen) maar dat was nou eenmaal wat ik las.

Met namen, vooral buitenlandse namen (Els gaat nog net...)  heb ik dat altijd gehad, deels uit luiigheid. Ingewikkelde persoonsnamen, onnavolgbare namen van voetbalclubs in de eerste ronde van de UEFA-cup (we noemen Dnjepr Dnjepropetrovsk), steden met meer dan vijf medeklinkers achter elkaar: ik  zie een set letters, sla het plaatje, herken dat en da's genoeg om de volgende keer weer te denkan, ah, ja, die ken ik!

Het wordt moeilijker als je zo'n naam moet uitspreken. En gaat u nu niet lopen beweren dat u* dat bij onderstaand type moeiteloos, zonder te stotteren, wel lukt.

doorsturen reageren (al 6)

De PvdA heeft Eberhard van der Laan ingezet als breker op het middenveld tegen de spits van de PVV.

Dat is de enige juiste strategie, zo betoogde Hoogleraar Politicologie Jos de Beus enkele weken geleden, na de afstraffing van de PvdA in de Europacup. Niet slijmen, niet negeren, niet huilen maar aanvalluhh.

Van der Laan knalt er vol in, op zijn Van Bommels (Mark dan, hè, niet Harrie): twee benen vooruit en voor de duvel nie bang. 'Wilders kan niet rekenen.' 'Hij praat onzin.' 'Wanneer komt-ie nou?'

Ja, Eberhard van der Laan is aardig bezig. Jammer dat zijn twee openingszinnen, gisteren bij NOVA (aan het eind met het interview met Wouter Bos) als reactie op Geerts plan om 'miljoenen, tientallen miljoenen Moslims terug te sturen' nu precies zo geformuleerd waren dat hij al met 0-2 achterstond voor de wedstrijd goed en wel begonnen was.

'Ik snap de zorgen van de heer Wilders niet zo goed' en 'Waarom de angst voor die moslims?'

Zorgen niet snappen. Waarom toch die angst. Wat zijn dat nou voor openingszinnen, Eberhard? Terecht of niet, die zorgen en die angst, dat is nu precies de reden waarom Geert  er wel, en alle andere partijen er maar niet in slagen de link te leggen met de Nederlandse kiezer,.

Een kiezer die misschien niet staat te applaudiseren bij Geerts oplossing om desnoods de laatste der Marokkanen Moslims nog eigenhandig te deporterenen, maar vorige week toch best duidelijk liet merken die zorgen wél te snappen en Geerts angst wel degelijk te delen.

doorsturen reageren (al 5)

doorsturen reageren (al 2)

Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Hier terug te luisteren.
----------------------------

Het is weer tijd voor de drie beste dingen die ik in de afgelopen weken heb gehoord, gezien, gelezen, of op enigerlei andere wijze tot me genomen en waarvan ik vind dat het uw levenskwaliteit.



Op 3: het beste dat er deze maand op tv te zien is, begint vanavond: Madmen, het waarheidsgetrouwe beeld van de New Yorkse reclamewereld begin jaren zestig: een wereld waarin alle mannen eruitzagen als Humphrey Bogart en de  vrouwen als Wilma van de Flinstones, consumenten werden gezien als melkkoeien die erom vroegen belazerd te worden met misleidende en 100% verzonnen (lees gelogen) producteigenschappen. Een wereld waarin het roken en whisky drinken op kantoor alleen werd onderbroken om de secretaresses op hun in kokerrokjes verpakte billen te slaan en grappen te maken over iedereen die een huidkleur had waarmee je in die tijd het witte huis nooit van binnen zou zien maar eerder door mannen met witte puntmutsen aan een galg te worden gehangen.

Volgende week begint de serie met de eerste twee afleveringen. Maar vanavond begint het feest al met The making of, Pak pen schrijf op: vanavond tien voor half twaalf, VARA, Ned2: Madmen.


Op 2: oh oh, oh wat is ie weer lekker dit jaar: hij is zachter dan de billen van de assistente van Don Draper uit Madmen, hij is vetter dan de plaat die we zo meteen op nummer 1 gaan horen en hij smaakt zilter dan .... die hou ik voor mezelf. 
We hebben het hier over, en dat leek me wel een mooi tijdstip, zo net na negenen in de ochtend, de nieuwe haring in Nederland, is dit jaar lekkerder dan de hele secretaresseafdeling van het reclamebureau van Don Draper bij elkaar.


Op 1: Hier komt een plaat die, als je hem deze zomer  op standje burengerucht draait, je buren in de file en je collega’s in de kantoortuin, en de benedenbuurvrouw in de studentenflat zullen smeken of het niet wat harder in plaats van zachter mag: de nieuwe single van de band die we nog kennen van Dance With Somebody, Mando Diao, Gloria.
Wat een meegilrefrein, wat een goodmoodmelodie, dit nummer gaat zich nestelen in je hoofd tot de zomer weer met winterstop gaat, dit ga je overal horen uit openstaande ramen in stad en land,  op radiostations van Zweden tot Zuid Frankrijk en van Ierland tot Istanbul, dit gaat gezongen, geneuried en meegegild worden, dit... dit... dit... is de zomerplaat van 2009: Gloria van Mando Diao.

Pak pen schrijf op: Madmen kijken, nieuwe haring kopen en Gloria van Mando Diao zo hard draaien tot de speakers van je kast trillen.

En dan geven we nog wat weg ook: namens A-film en de VARA drie dvd-boxen van het hele eerste seizoen van Madmen en.... de eerste tien haringhappers die zich zo meteen, om tien uur melden bij de enige viswinkel hier in het luxereservaat Amsterdam Zuid, trakteer ik persoonlijk op een verse, heerlijke Hollandse nieuwe.

doorsturen reageren (al 6)

doorsturen reageren (al 3)

Henk Huppelschoten vanochtend in zijn nieuws bij Klunen op KX-radio: 'Nadat Christiano Ronaldo vorige week voor 96 miljoen euro overkwam van Manchester United, heeft Real Madrid opnieuw een recordtransfer bekendgemaakt: Royston Drenthe gaat voor 214 euro naar de Rijnsburgse Boys. Drenthe is daarbij in een klap de goedkoopste transfer in de geschiedenis van Real Madrid.'

doorsturen reageren (al 4)

Zo meteen, om 11 uur, is het weer Klunen op KX geblazen. dat is hier te luisteren (en als u te laat bent, of denkt, zeg Kluun, rot effe lekker op, ik bepaal zelf wel wanneer ik wat ga luisteren, ja) hier.

We (ja, u ook, geef het maar toe) zijn gek op lijstjes. Een van de leukste invullijstjes van nu op KX-radio is de lijst van de Verleidelijke 14 . He, denken de oueren (ja, u ook, geef het maar toe) onder ons, verrek, dat herken ik. Dat lijkt op de Verrukkelijke 15 van vroeger, op de VARA dinsdagmiddag.

Klopt. Alleen mogen ze, al werken bijna alle DJ's die vroeger achter de Verrukkelijke 15 zaten (Jeroen Soer, Rob Stenders,) bij KX,  het bij  KX geen Verrukkelijke 15 noemen van de VARA - iets met rechten, of liever gezegd het ontbreken daarvan - en dus noemen ze het de Verleidelijke 14. Who gives a fuck.

De Verleidelijke 14 is dus wat de Afrekening op Studio Brussel is: de lijst met de lekkerste muziek uit een long list met zeer verleidelijke liedjes van nu. Elbow staat er op 1, en verder staan er aardige bandjes als Springsteen & The E Street Band, Johan, Eels, Anouk en de Manic Street Preachers.

Hier kunt u zelf stemmen (beetje ingewikkeld, vind ik; het gaat op songfestivals: u moet aan 10 songs 1 tot en met 10 punten geven, anders wordt u teruggedirigeerd naar de lijst), hier staat de Verleidelijke 14 van vorige week en hieronder staat de lijst zoals ik  hem zojuist heb gestemd.



Maar dat kunt u vast beter.

--> Iedere dinsdag van 11 tot 12 Klunen op KX.
--> Ook als podcast terug te luisteren.

doorsturen reageren (al 2)

Vraag me niet waarom (ik had goed geslapen, Lola was goed geluimd, er was vers brood in huis), maar vanochtend schoot deze me ineens te binnen. Boston met Don't look back uit 1979.

Het live-filmpje is van mindere geluidskwaliteit dan de studio-opname, maar alleen om de snor en het kapsel (waar maken ze zulke kappers tegenwoordig nog, vraag je je af) en het fijn slimfit-longsleeve-T-shirt van leadzangert Brad Delp al de moeite van het bekijken waard.

De bewegingen van Brad, zoals dat bij hardrockers in die tijd usance was, zijn ook niet te versmaden.

Op de video kijkt hij overigens vrolijker dan op de foto.

doorsturen reageren

Er bestaat wielrennersbruin (vanaf halverweg de dij naar beneden bruin, klein V-tje bij de hals bruin, hoofd bruin en kortemouwbruine armen met wat kleine witte puntje van de plekken waar er de avond ervoor epo is ingespoten.
Er bestaat ook bouwvakkersbruin (uitleg overbodig en onsmakelijk) en er is schrijversbruin. Schrijversbruin is wit.

Vroeger, toen schrijvers nog hele oeuvres met pen schreven, daarbij gebruik makend van een informatiedrager die in die tijd bekend stond als papier, kon daarbij nog wel iets dat op een zomerse teint  leek worden opgebouwd, maar met de vervanging van de pen door het toetsenbord en het papier door het beeldscherm zijn schrijvers doorgaans zo bleek als fans van Gothic-bands. Zon en beeldscherm gaan niet samen, hoe ik me iedere lente ook voorneem om de komende maanden lekker vaak in het zonnetje te gaan werken.

En daarom heeft ook deze schrijver, met uitzondering van de laatste dagen van de laatste week van drie weken vakantie in de zomer, doorgaans net zo weinig kleur als de lijsttrekker van de PvdA bij de Europese Verkiezingen.

Dit weekend verbleef ik met mijn gezin in Bloemendaal. Twee dagen strand, rose, tapaatjes, witbier en zon, onverwacht veel zon. Het probleem was dat het niet zo heel warm was.  T-shirt aan, T-shirt uit, lange broek uit, korte broek aan vice versa.

Vanochtend stond ik onder de douche en keek in de spiegel.  Mijn lichaam zag eruit alsof ik had meegedaan aan  de Open Nederlandse Kampioenschappen figuurzonnen.

En ineens bedacht ik me: dat is eigenlijk wel een goed idee, deze zomer, dat je, bij gebrek aan een huid die geschikt is om een geil bruin kleurtje te krijgje, van de nood een deugd maakt, van je zwakte een sterkte en van je nadeel je voordeel: laten wij Nederlanders deze zomer met zijn allen de show gaan stelen op Zuideuropese stranden met een nieuwe vorm van creatieve lichaamsversiering: dat we na de navelpiercing en de tribaltattoo massaal op het figuurzonnen overgaan.

Niks niet die irritant egaalgebruinde torso’s van die macho-Zuideuropaantjes en dat saaie rood van die dikbuikige Engelsen en Ieren, da’s geen kunst.

Nee, laten wij Nederlanders er vanaf deze zomer niet alleen bekend staan om onze gevarieerde en verzorgde aanvalsspel over vier schijven, maar ook om onze  mooie zonnemozaieken.

De vrouw gaat deze zomer in de eerste drie dagen gekleed in een typisch Hollands Marlies Dekkers-hesje of ander geval met veel bandjes. Dit een dag of drie op het strand aan houden en dan hoppa, uit dat ding, om zo binnen de kortste keren tot een kunstzinnig samenspel van symetrisch witte bikini-lijnbandjes, lichtroze verbrande vlakken, afgewisseld met egaalbruine gedeeltes rond de borsten te komen.

Voor de man is er de zelfgemaakte zonnetattoeage, een met wat huisvlijt uit een groot vel Leukoplast zelfgeknipt vormpje  dat voor het beste resultaat een dag of drie op het lichaam bevestigd dient te blijven, in de zon ermee, en voila, de spannendste zonnetattoegaes zullen deze zomer onze lichamen en de stranden sieren.

Voor het WK Voetbal in 2010 hebben we ons met twee vingers in de neus geplaatst en ook daar zullen we volgend jaar in Zuid Afrika best wel weer ver komen, totdat we het land tegenkomen waar Guus Hiddink op dat moment bondscoach is, maar met een beetje gevoel voor kleur, symetry en fantasie kan  het wereldkampioenschap Figuurzonnen van 2009 kan ons nu al niet meer ontgaan.

Na het totaalvoetbal van 1974 introduceert Nederland deze zomer het Mondriaanzonnen. Ik wens iedereen een creatieve zomer.

Waarschuwing: lees voor het figuurzonnen eerst de bijsluiter van het Koningin Wilhelminafonds kankerbestrijding. In het verleden vermeden huidtumoren bieden geen garantie voor de toekomst. 



 

doorsturen reageren (al 8)

In de derde aflevering van Madmen, de serie over Sterling Cooper Advertising Agency, een fictief New Yorks reclamebureau in de vroege jaren zestig, bekijken creative director Don Draper en zijn collega’s een door een concurrerend reclamebureau gemaakte advertentie voor de Volkswagen-Beetle. De advertentie, een zwartwit-foto van de VW Beetle (de Kever) met het woord Lemon (vrij vertaald: lelijk) eronder, wordt becommentarieerd en bediscussieerd door Draper en zijn collega’s. ‘Honesty, that’s a good angle’, zegt een van creatieven smalend.

Lemon is, zeg maar, de Sergeant Peppers in de reclamegeschiedenis, een klassieker die de manier waarop reclame werd bedreven voor altijd veranderde. De Volkswagen-campagne werd bedacht door DDB. Waar de eerste twee D's voor staan doet er niet toe, maar de B, háha!, díe was van Bill Bernbach. Prachtige man, die ouwe Bill. Ik heb een rood Mao-achtig boekje met zijn uitspraken, uitspraken die meer wijsheid bevatten dan de hele afdeling managementboeken van de Amsterdamse bibliotheek bij elkaar. ‘Advertising is like love: the more you analyse it, the faster it disappears.’

Bill kreeg Volkswagen als account in een tijd waarin Amerikaanse auto’s van het formaat slagschip waren, vijf, zes meter lang, met vleugels als haaienvinnen, dingen waar je als fietser beter niet op kon knallen. Nu waren er in Amerika amper fietsers, dus dat treft. En daar kwam Volkswagen, met zijn Beetle van het formaat rugzak. En lélijk! Mijn God, wat was die Beetle lelijk in vergelijking tot de prachtige autos die Cadillac, Buick en Chevrolet  rond 1960 bouwden. Marylon Monroe had nog liever onder een Beetle gelegen dan erin gereden. Misschien een wat ongelukkig voorbeeld, want het maakte Marilyn sowieso niet veel uit waar ze nu weer onder lag, maar u begrijpt wat ik bedoel.

Probleem 2 was dat Volkswagen het merk was dat onder de hoede van de Ouwe Adolf in de vaart der volkeren was opgestuwd. Dat soort dingen lag nogal gevoelig, zo vlak na de oorlog. Komt bij dat Bernbach, zoals zijn naam doet vermoeden, zelf van Joodse afkomst was. Het merk had, om het zacht uit te drukken, niet zijn sympathie. Bill dacht na, besloot volgens goed Joods gebruik over zijn hart te strijken (het was een groot account) en formuleerde voor zichzelf de volgende opdracht: 'How am I gonna sell a nazi car to jewish people?'

Na weken peinzen was hij eruit. Zelfspot. Volkswagen zou het eerste merk worden dat kon lachen om zichzelf en daarmee zou de sympathie van de Amerikanen moeten worden veroverd. Bill bedacht advertenties voor de VW Beetle als 'It's ugly but it gets you there.' 'It makes your house look bigger.' En 'Lemon'.

Vijftig jaar later is Volkswagen wereldwijd nog altijd klant bij DDB en nog altijd zijn de Volkswagen-reclames intelligent, vol zelfspot en vol tongue in cheek humor, of het nu in Nederland, Brazilië, de US of Australië is. De geest van Bill waart nog immer rond in de Volkswagen-commercials en advertenties van nu. Bill zij dank.

Madmen is een waarheidsgetrouw beeld van de reclamewereld ten tijde van Lemon: een wereld waarin blanke Humphrey Bogart-mannen de baas waren, consumenten als koopvee werden gezien die erom vroegen belazerd te worden met misleidende en 100% gelogen productclaims. Een wereld waarin het roken en whisky drinken op kantoor alleen werd onderbroken om seksistische en racistische grappen te maken. Madmen is gemaakt door de makers van de Soprano’s en meer aanprijzing is eigenlijk niet nodig. Nu ja, eentje dan, een van de heerlijke dialogen uit de serie, tussen Don Draper en Rachel, een vrouwelijke collega:

Rachel: I won’t get married, because I’ve never been in love.
Don: The reason you haven’t felt it, is because it doens’t exist. What you call love, was invented by guys like me…. to sell nylons.

Madmen dus. Kijken.



Volgende week woensdag, 17 juni, begint de serie met een special (nederland 2, 23:20 uur), 24 juni start de serie met een dubbele aflevering.

--> Video: Kluun over Madmen

doorsturen reageren (al 3)

Een nieuwe plaat die klinkt alsof de haren zestig nog steeds volop aan de gang zijn, tot aan de titel van de plaat toe: (Zjie-el-oh-ahr-iaj-éééé... ) Gloria!!!! Het is de nieuwe single van Mando Diao en  oehoehoe wat is-ie lekkerrr!!!

doorsturen reageren (al 2)

Toch geen vervelende band, after all, dacht ik, toen ik ze op Pinkpop zag. En na een keer of vijf For What it's Worth te hebben gehoord, ben ik er zeker van: Helemaal geen vervelende band, dat Placebo.

doorsturen reageren (al 2)

Een oudere vrouw loopt langs. Ze is op een leeftijd waarop je dreigbrieven van de DELA begint te krijgen. ‘Speek spreek haar aan!’ blaft Joost. De vrouw kijkt naar de boeken als een eskimo naar een tosti-ijzer.
'Dat zijn boeken, mevrouw,' help ik haar op weg. 'Omdat u anders misschien denkt dat het haringen zijn.'
De vrouw blijft me dommig aankijken. De blik staat haar vrij natuurlijk.
Ik krijg een por van mijn uitgever.
'Zal ik er eentje voor u signe-... eh... tekenen?'
'Tekenen?'  Ah. Het kan praten.
'Mijn handtekening erin zetten.'
'Waarom?'
'Omdat ik het heb geschreven, en dat vinden sommige mensen leuk, een handtekening van de schrijver.'
Ze pakt zonder te kijken een boek van de stapel en overhandigt het me met een voorzichtigheid waarmee je een onbekend dier iets eetbaars voorhoudt.
‘Moet u niet weten welk boek u w-...’
Weer een por van Nijsen. Objection overruled. Ik zet mijn handtekening en schrijf er  'voor' boven.
Ze leest, of althans kijkt mee.
'En?' vraag ik, wijzend op het woord 'voor'.
Geen krimp.
'Voor...?' probeer ik.
'Voor wat?' kaatst ze terug.
'Voor wie het boek is.'
'O.' Ze haalt haar schouders op. 'Vur men.'
'En wat is uw naam, mevrouw?'
'Goossens.'
'En heeft u ook een voornaam, mevrouw Goossens, of is die geheim?'
'B....  B. Goossens.'
'B?'
'Bep...'
Uit mijn ooghoek zie ik dat mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever zijn blik op de achterzijde van Susan Smit heeft gericht, die gebukt een boek staat te signeren. Ik schuif Bep Goossens snel een boek toe.
‘Hier. Neem maar mee, Bep. Veel leesplezier.'
Bep Goossens neemt het boek, draait zich om en schuifelt met het boek uit het zicht. Nog drie uur en zevenentwintig minuten, zie ik op mijn horloge. Ik verlang terug naar de lessen Duits van meneer Duncker.
----------------------------
Kluun  las deze column vanochend voor bij Giel op 3FM. Het is het derde en laatste deel over signeerperikelen. Deel 1 en 2 zijn eerder op de site verschenen en wel hier en hier

doorsturen reageren (al 12)

Hoog tijd om weer eens iemand lekker op zijn bek te timmeren. Kan iemand zeggen welke route Jean van Tol 's avonds altijd naar huis neemt en waar zijn kinderen op school zitten?

doorsturen reageren (al 14)

Het werd een maand of twee geleden tijdens een Champions Leaugue wedstrijd uitgezonden, dus er hebben waarschijnlijk zo weinig mensen gekeken dat het eenvoudiger was geweest om die allemaal een DVD-tje te sturen: De NS Leescoupe.

Niet een heel spannend programma, maar voor wie nog even wil bekijken op welke drie boeken Kluun de kijker tipt, kan hier terecht.

doorsturen reageren (al 2)

doorsturen reageren (al 4)

Gisteren werd de aftrap gegeven voor de verfliming van Komt een vrouw bij de dokter en in de filmwereld doet men dit met een borrel voor de crew, cast en andere types die zoal nodig zijn om een film te maken. En omdat mijn boek op een of andere manier ook nodig schijnt te zijn geweest om er een film van te maken, was ik er ook bij, samen met mijn vrouw, Naat.

Hoe gaat zo'n eerste draaidag-borrel? Ach, gewoon, zoals een borrel gaat. Je drinkt eens wat, je hapt eens naar een langskomende bitterbal, je lult eens wat, daarbij een schuin oog gericht op de mensen met wie je eigenlijk liever praat, er wordt wat gespeecht en dat was het dan weer.

Op de borrel borrelden ook twee van de drie hoofdrolspelers van de film: Anna Drijver (Roos) en Barry Atsma (Stijn).

Zelf had ik Anna en Barry (en Carice van Houten, die er gisteren niet bij was; zij  was in Duitsland bezig een horrorfilm te draaien  - iets met de Middeleeuwen en de pest geloof ik, een gezellige familiefilm, zeg maar) al ontmoet op de persconferentie, enkele weken geleden. De acteurs haden toen al wekenlang met regisseur Reinout Oerlemans het script tot op de letter doorgenomen, geinhaleerd en bijgeschaafd. Binnenkomend in die ruimte in het Hilton en elkaar voor het eerst in de ogen kijken was bijzonder, voor beide kanten. Ik zag geen Carice van Houten en Barry Atsma, maar een man en een vrouw die Stijn en Carmen zouden gaan worden. Stijn, die een uit de hand gelopen versie van mezelf is, en Carmen, die 1 op 1 mijn eerste vrouw Judith was, met al haar humor, klasse en aantrekkingskracht. Bij die eerste ontmoeting hebben we over het boek, het script en het waargebeurde verhaal achter het boek gepraat. Over Judith, over mijn dochter Eva, over Naat, over mij, over kanker, over doodgaan, over buitenechtelijke affaires, over ziekenhuizen. Het eerste halfuur van onze kennismaking ging gepaard met een onbeschaamd intens oogcontact, alsof we elkaars wezen probeerden te scannen. We werden er ook wat lacherig van, omdat we allemaal beseften hoe het voor mij moest zijn om de mensen te ontmoeten die mijn karakters straks een smoel gaan geven op een doek van drie bij zes meter en voor hen om de man te zien die niet alleen schrijver van het boek is, maar ook, zij het niet precies zoals in het boek/script, degene was die het verhaal heeft meegemaakt of, zo u wilt, veroorzaakt.

Voor mijn vrouw Naat was het gisteren voor het eerst dat ze zichzelf en haar man in filmversie ontmoette. Barry kreeg terstond het predikaat 'Goedgekeurd' als Stijn, zag ik de twinkeling in de ogen van mijn vrouw. (geen idee wat ze in hem ziet). terwijl ik stond de praten met de Art Director van de film (paar leuke weetjes: Frenk bewoont een appartement op de Piet Heinkade in Amsterdam, Carmen woont in een grachtenpand, er wordt geschoten in Cafe Nol, Jimmy Woo, het Concertgebouw, de Escape, het Olympisch Stadion, het VU-ziekenhuis, Bora Bora en Miami) zag ik dat Anna Drijver en mijn vrouw zich aan elkaar voorstelden.

Het was ontroerend om te zien hoe de twee Rozen in elkaar opgingen.

Naat en ik geloven dat het wel goed komt met de film.

Komt een vrouw bij de dokter komt 26 november uit.




PS: Heet van de naald: Acteur Jeroen Willems is in de film Stijns beste vriend Frenk en Pierre Bokma vervult de rol van huisarts. Ook Sacha Bulthuis, Mark Scholten, Beppie Melissen (die de rol van de moeder van Carmen gaat spelen), Wendell Jaspers, Steef Cuijpers en David Lucieer gaan in de film meespelen.



 

 

doorsturen reageren (al 22)

Een van de peilloze raadselen waarvoor de toeristenindustrie ons stelt is de vraag waarom mensen zich drieeneenhalf voor vertrek door hun touroperator bij hun hotel met een bus laten ophalen, om vervolgens twee uur langs alle andere hotels te worden gereden om daar mede-passagiers op te pikken en uiteindelijk nog twee nutteloze uren te vroeg op de luchthaven zijn, terwijl ze voor 4 euro ook een taxi bij hun hotel hadden kunnen nemen en zo in tien minuten tijd op eigen gelegenheid keurig een uurtje van te voren de luchthaven hadden kunnen bereiken. 

doorsturen reageren (al 8)

Vriend en vijand zijn het er over eens: er waren twee absolute hoogtepunten afgelopen weekend in Landgraag: one eigen Wolfgang Amadeus Mozart van de hiphopmuziek: Kyteman en, tja, ik was er al voor gewaarschuwd door de recensies en door überfan Leon Verdonschot, die de nieuwe tour al in LA was gaan bezichtigen: 'Het lijkt wel of hij steeds beter wordt.' Het is zoals De Morgen schreef: ''Er zijn twee soorten mensen: fans van Bruce Springsteen en degenen die hem nog nooit live hebben gezien.''

Nu ben ik, net als Verdonschot, zwaar bevooroordeeld (en dat wil ik graag zo houden) maar het klopt: Bruce Springsteen en zijn E-Streetband, met z'n allen goed voor meer levensjaren dan het gehele zeventigduizendkoppige publiek op de weide, begonnen voor een veld dat voor meer dan de helft gevuld is met mensen wiens geboortejaar eindigt op -entachtig met drie nummers uit respectievelijk 1978 (Badlands), 1980 (Out In The Streets) en 1975 (She's The One) - dat heet lef. Dat wil zeggen, als je daarna ook nog voldoende materiaal uit deze eeuw hebt, want anders heet het Simple Minds.

Meer dan twee en een half uur beukte Bruce erop los als Mike Tyson in zijn beste jaren,  haalde hij op kartonnen geschreven verzoeknummers op als Ria Bremer en haar Stuif-es-in balk in haar beste jaren, danste een dansje met een nog net binnen de houdbaarsheidsdatum gebleven Dutch Courtney Cox en kreeg en passant een knuffelbeer waar Frans Bauer zo groen en geel van jaloezie om schijnt te zijn dat hij Bruce heeft aangeboden om hem mogen te ruilen tegen zijn caravan, en zijn vrouw erbij.

Het was Bosspop zaterdagavond: van rock naar folk, van een Thunderroad-duet met  Brandon Flowers, een tijdelijk tot verlegen schooljongen getransformeerde frontman van The Killers tot een toneelstukje met Little Stevie, via de blues en de gospel naar country & wildwestern (nu begrijp ik pas wat voor een geweldig nummer Outlaw Pete is, kippenvel...) en terug:  om  de baard van Jan Smeets bij af te likken. Wat zal onze nationale knuffelbaard  hebben genoten van de beelden van Bruce knielend in de avondzon van Landgraaf, zeventigduizend festivalgangers aan zijn voeten. The  Boss blijft The Boss: geschikt voor alle leeftijden. Als het een beetje meezit staat ie er bij 80 jaar Pinkpop gewoon weer.

De zin van de week is er eentje gezongen door The Boss en Brandon Flowers; Show a little faith, there's magic in the night.

http://www.youtube.com/watch?v=zZG2o2YSfEo&feature=related

doorsturen reageren (al 14)